dinsdag 1 november 2011




Haidiho folkies!

Hier ben ik weer, met enige vertraging deze keer, want mijn internet was op in oktober. Maar ik moet toch zien dat Bomma & Peter lectuur hebben als ze naar gasthuisberg moeten e! Zo draag ik dan mijn steentje bij J.

De blueberry muffin baby (zie vorig blogverslag) is ondertussen gestorven… Soms is trop echt teveel… hoewel ik iedere keer weer versteld sta van het recuperatie vermogen van de baby’s/kinderen.

Onze nieuwe probleembaby is een baby die op tijd geboren was, met een geboortegewicht van 4.3 kg (zowaar nen echte dikzak hier), die op dag 9 binnenkwam met een gewicht van 3.4 kg… Natrium 171 en aan het stuipen… Natrium gecorrigeerd, maar baby bleef in het begin wel stuipen en nadien zag hij er nog encephalopathisch uit…. Een dringende MRI hersenen bevestigde ons vermoeden… Die baby heeft een massief herseninfarct, sinus venosus trombose, maar ook zijn rechter basale ganglia en heel de omgeving daarrond zijn aangetast… Afwachten nu en hopen dat zijn hersentjes een goed recuperatievermogen hebben, maar met zo een infarct…

Vanvoor in G1 hebben ze ook een probleembaby… Precies ontsnapt uit The Simpsons, ik heb al veel gele baby’s gezien, maar jongens toch, deze slaagt wel alles… Echt waar, Homer Simpsons is er niks tegen!

en op de foto komt het geel nog niet eens echt to zijn recht...

Voorlopig is het nog uitzoeken wat de oorzaak is, we hebben al veel zaken uitgesloten…
Neonatale hematochromatosis is nog in the running, blijkbaar is dat super zeldzaam, een allo-immune reactie. En het enige dat de baby kan redden is een levertransplantatie, dus hier is die baby dan ten dode opgeschreven. Maar volgens de gastro-enterologen kan het dat niet zijn omdat de baby daarvoor niet ziek genoeg is. Hoewel biochemisch alles wel past… Blijkbaar als ge eenmaal zo een baby gekregen hebt, hebt ge 80% kans dat uw volgende baby het ook heeft, maar als ge mama immunoglobulines geeft tijdens de zwangerschap is er 100% genezing!

Vorige week dinsdag deed ik samen met Yolandi de G1/G2 clinic. Een baby gezien met een gigantisch hoofd, meer hoofd dan baby…  Die had een meningitis/ventriculitis en werd nu teruggezien op raadpleging, overduidelijk hydrocefalie (waterhoofd) nu als complicatie. Die baby heeft ondertussen gisteren een echo gehad en blijkt een aquaductstenose te hebben.
Tijdens mijn raadpleging kwam Yolandi opeens op mijn deur kloppen:
“Dr Ellen isn’t this the cutest Downie you’ve ever seen??” J


Kort intermezzo’tje tussen de raadpleging door. J

Toen we terugkwamen van de clinic waren er twee baby’s die een nieuw infuus moesten krijgen (dat komen ze dan altijd om 10 voor 4 zeggen, als we om 4u naar huis kunnen vertrekken). Maar Yolandi en ik hebben er een wedstrijdje van gemaakt, elk een infuus en samen op dezelfde tijd afgetikt ;-).

’s Avonds ben ik dan met Billy en Gé iets gaan eten in Bloubergstrand. Nadien zijn we naar the three musketeers geweest, dwaze film zenne.

Woensdagavond heb ik hier thuis Bridesmaids gezien, maar toch ook een beetje dwaas hoor :-).

Donderdag was een drukke dag, onze intern had de “caesar bleep”, dus dan is die heel de dag in het verloskwartier. En Salah had een prikaccident gehad bij een baby, waarvan mama HIV heeft, dus dan moest hij ARV’s nemen om te voorkomen dat hij ook besmet wordt. Maar gewoonlijk krijgen ze daar dan op dag 3 de nevenwerkingen en bij hem dus ook, dus kon hij niet komen werken. Dus stond ik er alleen voor voor G1 (de achterkant).

Vrijdagmorgen in de ochtendmeeting ging prof Kirsten, zoals steeds alle consultants (de bazen dus) één voor één af om te vragen of zij issues hadden, die moesten besproken worden. Nadien gaan ze altijd de rest “in groep” af: Social workers: any issues? Interns? MO’s? Reg’s? en opeens uit het niets zegt hij: Ellen? Any issues? When are you leaving us? Een chance dat ik het gehoord had, want ik was ondertussen op mijn gemak mijn mails aan het lezen ;-).

Vrijdag ook weer een prachtvoorbeeld van de sociale problematiek hier... We hebben een tweeling liggen, lid A heeft een open rug en een gigantisch waterhoofd, lid B heeft aan beide handen 6 vingers... Mama neemt medicatie die die afwijkingen veroorzaakt heeft. Mama heeft de mentale capaciteit van een okkernoot... en dan bedoel ik dat niet sarcastisch, maar echt, die mama is heel erg mentaal achter en kan niet voor zichzelf zorgen... We waren er al een paar weken op aan het aandringen dat mama of een spiraaltje kreeg, of gesteriliseerd werd. (Mama heeft ook een voogd die voor haar instaat, haar zus zorgt mee voor mama). Om te vermijden dat ze in de toekomst terug met eenzelfde probleem zou geconfronteerd worden.
Wat blijkt nu, de man van de zus is de papa van de tweeling... Dus wou die zus initieel niets meer met de mama en haar tweeling te maken hebben, maar ondertussen is ze bijgedraaid en gaat ze er toch voor zorgen...

Zaterdagmorgen ben ik eerst gaan lopen. Dan ben ik het stad ingetrokken, naar een geweldige boekenwinkel, aangeraden door de Karl, The Book Lounge (nr 12 van zijn 100 tips). Nadien ben ik iets gaan eten in The Eastern Food Bazaar (nr 13 van zijn 100 tips ;-)). Ik waande mij weer helemaal in de foodcourts in Maleisie, de prijs inclusief, super lekker Indisch gegeten, samen met een blikje cola, voor samen 2.2 euro. Een batje!



Toen ik de stad uitreed, passeerde ik op de hoek van een straat een bende kinderen die aan het dansen en zingen waren.

(op facebook staat er een filmpje van)

Nadien ben ik met Catherine en Kamieltje naar Kirstenbosch botanical garden gegaan. Verkozen tot tweede mooiste plaats ter wereld om te picnicen. Eind november beginnen de Kirstenbosch summer concerts op zondagavond! Dat is mij door alle Capetonians als aangeraden, dus ik ben benieuwd! Het is in ieder geval heel mooi! en we hadden eindelijk nog eens zon :-) na de afgelopen twee weken regen en koude...

 Deze beesten (kippen? pauwen?) ziet ge hier overal rondlopen, net zoals kippen bij ons...



Heel, veel mooie protea's...


Ik vermoed dat Materialise bij deze planten zijn inspiratie haalde voor hun lampen...






Maar dit is ongetwijfeld mijn favoriete bloem:



En dit is voor alle KV Mechelen fans:



In het winkeltje daar hebben we voor Kamieltje schoentjes gekocht. Een giraffe in het Afrikaans is Kameelpaard, maar ze spreken het uit als “kamiel”. En hij leek toch heel blij met zijn schoentjes!




’s Avonds zijn we (Bruno, Catherine, Kamieltje en ik) gaan eten in Den Anker, het Belgische restaurant waar ik in augustus ook al eens was gaan eten… Wederom voortreffelijk! En voor de wijnliefhebbers: De Sauvignon Blanc van Oakvalley (volgens de Platters wijngids 4 sterren) is ook voortreffelijk!

Het uitzicht vanop het terras van Den Anker:



Zoals al gezegd is de laatste 2 weken het weer hier echt minder (al zullen de bovenstaande foto’s die statement wel tegenspreken), maar koud, regenachtig, bewolkt… Ik heb de Tafelberg niet veel gezien, meestal helemaal verstopt onder de wolken…

Zondagmorgen ook weer gietende regen, dus onder een warm deken, in de zetel, een boek gelezen.
Ondertussen ook een uur verschil met België, wij zitten hier nu 1 uur voor op jullie, dus als het bij jullie nog maar 19u is, is het hier al 20u... En bovendien mochten jullie een uur langer slapen en wij niet...

In de namiddag zijn we (met B, C, K) naar the two ocean’s aquarium gegaan aan the waterfront. Wat moet ne mens anders doen met zo’n weer, blijkbaar waren we niet de enige met dat idee, want daar kwamen we Billy en Gé ook tegen met Billy zijn mama.

Nemo's!!

 Veel Nemo's!
 Kwallen, in alle soorten en kleuren
 Zeer futuristisch:

 Bah, spiderlobster:
 Meer lobster
 En lobstertjes...
 J
 Na Nemo, ook Happy feet J
 Grab shell, dude!

In de craftsmarket van V&A Waterfront:



Nadien ben ik met Catherine gaan shoppen in Canal Walk. Maar eerst moest Kamieltje zijn flesje nog krijgen:

We hebben de dag afgesloten in hun bungalow, zelf pizza gemaakt. En daarbij ook ons flesje gedronken ;-) (deze keer een Durbanville hills sauvignon blanc, ook 4 sterren). 
Het enige deeg dat we vonden in de winkel was bladerdeeg, maar niet zoals bij ons, hier is dat een 30tal flinterdunne laagjes op mekaar… niet ideaal voor pizza te maken dus, maar het heeft gesmaakt!




Gisteren was dan de laatste dag van ons oktober G1-team. Ondertussen al veel geslaagde LP’s bij baby’tjes van 1.2 kg, 1.3 kg, 2 kg… Voor LP’s bij baby’s groot of klein, moet je bij de Ellie zijn J.

En na het werk ... roffel roffel ... 8 km gaan lopen! (moet een beetje compenseren voor al die gastronomische uitspattingen hier e ... Wine en dine... J ).

Vandaag weer een drukke dag op het werk, ik ben weer second caesar bleep, deze middag nog een reanimatie van een baby, meconiaal vruchtwater, nadien direct door naar de G1/G2 clinic, dan terug op de afdeling 3 nieuwe baby's die gezien moesten worden...
Het is hier altijd 16u voor ge het weet!

Daarnet ben ik met Billy en Gé nog naar Hoodwinked Too! Hood vs Evil gaan kijken in de cinema! Toffe film! Roodkapje, de boze wolf en grootmoeder samen verenigd als het happily ever after agency om samen het kwaad te bestrijden J.

 Dat was het voor deze keer! Ondertussen ben ik halverwege! Het is hier al voorbij gevlogen!
Ik zal blij zijn als ik iedereen terug zal zien, maar verdorie, ik ga het hier ook missen hoor!

Ciao ciao!

PS voor de fans van Kamieltje: kamieltjeinkaapstad.blogspot.com
daar kunnen jullie Bruno en Catherine hun reisverslagen lezen!

zondag 23 oktober 2011

23 okTober...




Dag lieverdjes,

23 oktober vandaag... een zwar(t)e dag... en net als vorig jaar post-wacht, om het allemaal net nog wat zwaarder te maken...
Zuid-Afrika kan afleiding bieden, maar op zo'n momenten ben ik toch liever thuis... Gelukkig heeft Kaapstad genoeg stranden om uit te waaien (dat lukt zeker met de Kaapse wind...) en genoeg zonsondergang om bij weg te dromen/denken...




Afgelopen week was ik "second caesar bleep". Degene die de caesar bleep heeft, dat zijn of de MO's (medical officers dus, afgestudeerde dokters die als vrije assistent pediatrie werken in de hoop aanvaard te worden) of de interns, wordt gebeld voor alle bevallingen, keizersnedes (vandaar caesar), prematuren, probleembevallingen. Ze zijn dan heel de dag daarmee bezig. Iedereen die op neonato begint, moet voordien -verplicht- de Newborn Life Support cursus volgen.
In België als er een prematuur wordt geboren (toch onder 34 weken ofzo), zou er al één van de bazen meegaan of standby zijn, hier dus niet. We weten niet eens wie van de bazen we zouden moeten bellen, als er een probleem moest zijn.
De registrars (de assistenten dus) hebben nooit de caesar bleep, maar diegene die de raadpleging op dinsdag doet, is die week second caesar bleep en dan bellen ze u als er problemen zijn.
Dat was ik dus afgelopen week.
Ik ben moeten gaan helpen voor een tweeling van 31 weken (keizersnede), een andere keizersnede bij een boeleke van 32 weken omdat de persoon die de bleep had dan een andere keizersnede had van een tweeling, en een bolleke van 30 weken, met een geboortegewicht van 760 g...
Vreemd genoeg zijn de baby's hier dus gemiddeld genomen veel kleiner, maar doen ze het wel gemiddeld genomen -gezien de omstandigheden, geboortegewicht, prematuriteit- beter dan de baby's in België. Precies of ze weten dat ze zich moeten harden/voorbereiden voor een moeilijker bestaan.

Ik vind die bevallingen toch wel stressy hoor, zeker als ge bedenkt dat dat de interns zijn, de MO's, die hier die prematuurtjes opvangen, zot eigenlijk hoor...
Maar gelukkig deden ze het allemaal relatief goed, mits CPAP, dat kleintje van 760 g deed het na 6 min IPPV beademing ook goed. 'T zijn hier vechtertjes!

Ook op de zaal veel vechtertjes...
We hebben een "blueberry muffin" baby. Die worden zo genoemd omdat ze door een congenitale infectie, nauwelijks bloedplaatjes hebben en daardoor allemaal kleine bloedingen in de huid hebben en er dus uitzien als een blueberry muffin... (PS de foto's zijn allemaal met mijn gsm getrokken, dus kwaliteit is iets minder)
Dit kind is trouwens thuis op de wc geboren... eenmaal de ambulance aangekomen, gereanimeerd, verschrikkelijk bloedgas, ook hersenschade door de asfyxie bij de geboorte.

Dees boeleke is ook helemaal oedemateus (opgezwollen), en HIV positief ook... Want één probleem op zich is niet erg genoeg...

Hieronder nog een paar patiëntjes van mij:
Een mama die de kangaroo mother care toepast:

 Een cutiepie : ( een dikkerdje, 2.3 kg), met jejunale atresie en daarna een sepsis op de longline voor de TPN.
 (1.6 kg): Prem, ook thuis geboren, mama gebruikte amfetamine tijdens de zwangerschap
 (2.5 kg): congenitale tb, herpes encephalitis, HIE, en meer van dat...

En hier het boeleke van 760 g ...



Maandag ook weer een tutorial moeten geven aan 3e jaars studenten, normaal vrijdag opnieuw, maar toen waren we nog aan het toeren, dus heeft een van mijn collega's overgenomen.

Woensdag hadden we ook een babytje, mama met hemofilie A, op zich al speciaal, maar ze kan altijd natuurlijk symptomatisch drager zijn (door lyonisatie), maar haar factor 8 is maar 1.5%! Blijkbaar is ze zo speciaal dat ze op ieder congres wordt voorgesteld. Ze heeft één zoon die het niet heeft, een andere zoon die overleden is op 14 maanden door intracraniele bloeding en nu dus opnieuw een zoon, ook aangetast.
Maar als ik van dat kind bloednam (en Yolandi die de dag voordien bloed nam, had het ook al gezegd), lijkt dat kind eerder een stollingsprobleem dan een bloedingsprobleem te hebben hoor! Zeer fijn als ge dan voor genetica 5 ml bloed moet nemen en ze specifiek vragen van niet arterieel te prikken!

Woensdagavond ben ik naar de smurfen gaan kijken! Ge-wel-dig :-) en er wordt duidelijk in de film gezegd dat ze Belgisch zijn! :-)


Vrijdagmorgen op de ochtendmeeting kwam Miemie (de grootste schat ooit, de consultant waar ik nu mee toer), binnen op de meeting met een All Blacks-shirt aan! (= het rugby team van Nieuw-Zeeland).
Algemene verwarring, iedereen begon te lachen (Miemie haar broer is een springbok en tot voor de uitschakeling droeg ze uiteraard altijd een springbokshirt en ze is ook naar Nieuw-Zeeland gegaan). Maar Miemie zei heel fier tegen iedereen dat ge toch op z'n minst voor iemand moest supporteren!
En haar steun heeft blijkbaar geholpen want deze morgen zijn de All blacks gewonnen en ze zijn dus de nieuwe wereldkampioen na Zuid-Afrika!

Vrijdagavond ben ik met Thobani naar "What's your number?" gegaan. Een typische chickflick :-)

Dit weekend was ik weer van wacht. Dus gisterenmorgen toeren - terug op G10- en tegen 11u naar huis gekomen. Een rustige namiddag.
En dan 's avonds tegen 19u teruggegaan. Het was een relatief rustige wacht, geen grote problemen. Een fanconi syndroom door cystinosis dat regelmatig bloedname moest krijgen voor electrolyten (shit? hoe zat dat ook alweer allemaal ineen? ;-) ik weet het nog steeds niet, ik heb gewoon het bloed genomen en de electrolyten gecorrigeerd). Nog wat meer klinische tekens van Rachitis gezien (dat heb ik hier ook al regelmatig gezien).

Deze morgen waren we al vroeg klaar met toeren op G10, dan gaan helpen op G9, een jongen met TB-meningitis die heel ziek is, dan gaan helpen op G2... amaai dat kon ik toch niet zo goed aan, post-call bloednames doen bij prematuurtjes (ik heb het gewicht nagekeken) van 596 g!
Bloedvaten die haarfijn zijn, die ge dan moet aanprikken met een naald die 10x zo dik is...
Naar huis gekomen en een beetje bijgeslapen!

Deze namiddag heb ik dan mijn boek "Long walk to freedom" van Nelson Mandela uitgelezen!
Ik heb het al gezegd, maar het is echt een topboek!
Ge leert er zoveel door bij, over Nelson Mandela zelf, over de geschiedenis van Zuid-Afrika, apartheid... Echt een aanrader voor iedereen!!
Interessant, informatief, grappig, emotioneel...

Een van mijn favoriete stukken is: From an early age, I spent most of my free time in the veld playing and fighting with the other boys of the village. A boy who remained at home tied to his mother's apron strings was regarded as a sissy.

Toepasselijk voor vandaag:
Als hij op Robben Island verneemt dat zijn oudste zoon gestorven is:
What can one say about such a tragedy? I was already overwrought about my wife, I was still grieving for my mother, and then to hear such news... I do not have words to express the sorrow, or the loss I felt. It left a hole in my heart that can never be filled.
I returned to my cell and lay on my bed. I do not know how long I stayed there, but I did not emerge for dinner. Some of the men looked in, but I said nothing. Finally, Walter came to me and knelt beside my bed, and I handed him the telegram. he said nothing, but only held my hand. I do not know how long he remained with me. there is nothing that one man can say to another at such a time.

Of als hij vertelt over de discussies die ze hebben onder mekaar (de gevangen onder mekaar, allemaal politiekgevangenen) op Robben Island.
Not all debates were political. One issue that provoked much discussion was circumcision...
Of: One subject we harkened back to again and again was whether there were tigers in Africa.

Of als hij zijn rechtzaak voorbereidt en hij hierover samen met zijn advocaat praat (de echte gesprekken onder hen voerden ze via geschreven nota's, omdat alles afgeluisterd werd):
Hij zegt dan bewust dat hij alle opnames nodig heeft van zijn vorige rechtzaak (100-en uren opname) om zijn huidige rechtzaak voor te bereiden. Dit zegt hij gewoon omdat hij weet dat de tegenpartij hem afluistert en hij er plezier in heeft dat zij dan al die opnames zullen gaan beluisteren om te kunnen anticiperen, terwijl hij er eigenlijk helemaal niets mee wilt doen :-).

En zijn laatste woorden: I have walked that long road to freedom. I have tried not to falter, I have made missteps along the way. But I have discovered the secret that after climbing a great hill, one only finds that there are many more hills to climb. I have taken a moment here to rest, to steal a view of the glorious vista that surrounds me, to look back on the distance I have come. But I can rest only for a moment, for with freedom come responsibilities, and I dare not linger, for my long walk is not yet ended.

Vanavond ben ik dan naar Camps Bay gegaan, iets gaan eten in the bayside café...
Camps Bay is bekend voor zijn sundowners en ook nu weer had ik niet te klagen over de zonsondergang...





Tot blogs!
x